Kanchanaburi

Woensdag 15 juli, Pakchong - Kanchanaburi

Vandaag reizen we zo'n 6 uur met de bus om in Kanchanaburi te komen. In Pakchong doen we een poging om voor mij een lens te kopen. Wanneer we uitleggen dat ik + heb gaan ze lachen en zeggen dat ze dat niet hebben. De busreizen verlopen goed. We stappen over op het busstation in Bangkok zonder problemen. Aangekomen in Kanchanaburi doen we nog een poging bij een opticien. Weer dat lachen! Blijkbaar hebben mensen hier bijna nooit + maar altijd -. Heel vervelend maar ik zal de resterende tijd van de vakantie dus met ?1 lens moeten doen. Ik kan ook mijn bril opzetten maar dat is dan weer niet handig als de zon schijnt. Dan maar op zoek naar het hostel dat we hebben uitgekozen. We nemen een tuktuk er naartoe en dat blijkt erg leuk te zijn. We nemen een kamer voor 300 bath (6 euro) per nacht en het ontbreekt ons aan niets. Ook niet aan een geweldige stank vanuit de badkamer, maar die nemen we voor deze prijs maar voor lief. We komen hier ook een puppy tegen en alle goede voornemens om hier geen honden te aaien gaan volledig overboord. :)

Donderdag 16 juli, Kanchanaburi

We zijn naar Kanchanaburi gekomen vanwege twee redenen: de 7-etage Erawan waterval en het verhaal achter de 'Bridge over the River Kwai'. Om maar met de laatste te beginnen wil ik voor de kinderen even kort uitleggen wat hier is gebeurd. In de tweede wereldoorlog, zo'n 70 jaar geleden, had Japan een groot deel van deze regio (waar wij nu zijn) bezet. De mensen tegen wie ze vochten namen ze gevangen, krijgsgevangenen noemen ze dat. Japan wilde heel graag een spoorweg van Burma (links van Thailand) naar Bangkok. Om deze te bouwen zetten ze de krijgsgevangenen in. Deze moesten heel hard werken in erge omstandigheden. Ze kregen weinig te eten, werden geslagen en liepen ernstige ziektes op. Ze hebben drie jaar gedaan om de hele spoorlijn te bouwen en gedurende die periode zijn heel veel mensen gestorven. Ook moesten ze een brug bouwen, de brug over de rivier Kwai en deze brug is bekend geworden omdat hier een film over is gemaakt, The Bridge over the River Kwai.
Ik hoef alle volwassenen denk ik niet uit te leggen dat het heel erg indrukwekkend is als je hier bent. We zijn naar een museum geweest en iedereen die mij een beetje kent weet dat ik daar geen geduld voor heb. Ik heb ALLES gelezen wat er te lezen viel. Er lagen brieven van gevangenen aan hun vrouw en kinderen en andersom. Er waren nog Jap Happies (soort onderbroekjes van een lapje stof) in tact. Er is beeldmateriaal waar je kippenvel van krijgt. Oftewel, wij hadden een zware doch educatieve dag. Na het museum zijn we naar het naastgelegen Allied War Cemetary geweest. Hier ligt een deel van de omgekomen soldaten begraven. Wederom kippenvel als je zoveel Nederlandse namen ziet...

We hebben vandaag een brommertje gehuurd zodat we ook buiten de stad even kunnen kijken. Nadat we eerst in het dorp de beroemde brug hebben bekeken rijden we zo'n 5km de stad uit. Daar is nog een tweede begraafplaats die minder vaak wordt bezocht en op de een of andere manier willen we allebei ook hier naartoe. Het beeld is hetzelfde, net als het gevoel.

's Avonds spelen we Skipbo en eten een pizza bij een Zwitser die zich hier heeft gevestigd. De sfeer is relaxed en we besluiten niet te laat te gaan slapen. Morgen doen we een tour om naar de waterval te gaan en naar Hellfire Pass.

Vrijdag 17 juli, Kanchanaburi (Erawan waterfall, Hellfire Pass)

Al vroeg staat de minibusje voor ons klaar en halen we nog een gezin Nederlanders op. Ze hebben twee dochters, Renske en Lisa. Het is erg gezellig met ze en Sonja mist haar meiden nu toch wel heel erg. Als we bij de waterval zijn scheiden onze wegen even want wij willen helemaal naar boven lopen en de meiden willen zwemmen, logisch. Son en ik beginnen kwiek aan de tocht. Met in ons achterhoofd dat we maar 2,5 uur hebben lopen we aardig door en het zweet loopt echt in straaltjes van ons af. We moeten klimmen en glibberen onderweg want van een gebaand pad is geen sprake. Lekker avontuurlijk! Na een uur zijn we langs alle etages gekomen en zijn we bij de 7e etage. We zijn trots dat we het hebben gehaald maar what goes up, must come down en dus kunnen we niet te lang van het uitzicht genieten. Bij het teruglopen gaat er bij mij iets mis. Ik glij uit en val vervelend. Mijn pols doet zeer en mijn been ligt een beetje open. Nou ja, dat kan er ook nog wel bij. Bij etage 4 stoppen we en gaan we ook even het water in. Het is heerlijk koel en verfrissend maar de vissen nibbelen aan je benen en vooral ik vind dat heel eng! Sonja ligt in een deuk en haar beeld van 'stoere A3' heeft hierdoor wel een deukje opgelopen, sjips!

In de middag bezoeken Son en ik de Hellfire Pass. Voor geinteresseerden: http://en.wikipedia.org/wiki/Hellfire_Pass

's Avonds zijn we bekaf van de wandeling en alle indrukken. We eten bij ons guesthouse een heerlijke Thaise maaltijd. Ja inderdaad, jullie horen het goed: een heerlijke Thaise maaltijd. :)

Hier overnachten wij

Sugar Cane I, Kanchanaburi

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer