Ripp-off day

Dinsdag 7 juli 2009, Bangkok

Na behoorlijk wat uren geslapen te hebben zijn we om 08.30 uur opgestaan. We hopen zo meteen in het ritme te komen. Het ontbijt bestaat uit wat crackers en een broodje met jam wat we nog hadden meegenomen vanuit het vliegtuig (echte nederlanders). John, de hosteleigenaar, heeft ons gisteravond van alles verteld over wat we kunnen gaan doen op 1 dag. We besluiten om met de metro naar het centrum te gaan en daar een boot te regelen om de rivier die door Bangkok loopt af te cruisen. Ik moet mijn mening over Bangkok hierzien geloof ik. Het lijkt minder broeierig dan 5 jaar geleden en ook de mensen zijn vriendelijk.

Dan gaan we op pad. Buiten schijnt de zon en is het broeierig warm. Zo'n 30 graden met een behoorlijk hoge luchtvochtigheidsgraad. Ik, A3, kan daar niet zo goed (lees: totaal niet) tegen. Son blijkt een echte die hard wat dit punt betreft. Ze zeurt geen moment over de warmte. Ik daarentegen..... Anyway, we nemen de metro (die dan weer erg koud is) en stappen uit bij Si Lom. Daar worden we door een heel vriendelijke meneer ontvangen. Hij vraagt waar we vandaan komen en waar we heengaan. Hij pakt een kaart en bewerkt deze driftig met een pen bij alle attracties waar we heen zouden moeten gaan. Hij weet ook nog wel hoe we daar goedkoop kunnen komen. Voel je 'm al? Nou, wij hier nog niet helaas. Op een supernatuurlijke manier loodst hij ons in een tuktuk en die brengt ons voor 20 bath (1 euro) naar de kade vanwaar de boot zal vertrekken. Na een rustige rit (het is een feestdag vandaag) van zo'n 10 minuten rijden we een steegje in. Daar worden we opgevangen door een man die ons de boottocht 'aansmeert'. Ondanks mijn reiservaring en ondanks de waarschuwingen in de Lonely Planet stinken we erin. We betalen ruim 50 euro voor een prive boot die we 1,5 uur tot onze beschikking hebben. Pas als we in de boot zitten heb ik in de gaten hoeveel geld het betreft en hoe we zijn afgezet. Vanaf het moment dat de vriendelijke meneer ons aansprak tot aan nu zijn we in de maling genomen. Wel op een zeer nette en vriendelijke manier maar het verwoest mijn herziene mening over Bangkok instantly!

Tijdens de boottocht stoppen we bij een snake farm. En ook hiervan weet ik: niet doen! Maar we gaan er toch heen en ik negeer mijn onderbuikgevoel. Voor ik 't weet heb ik een slang om mijn nek en moeten we weer betalen. Dit keer heeft de goede man pech. Ik zeg hem dat hij dat maar van tevoren had moeten melden. Hij zegt dat ik 't had moeten vragen maar geloof me, daar was niet eens de gelegenheid toe. Ik heb vaker een slang vastgehouden maar deze ervaring was niet goed. Hij propt het dier in mijn handen en laat Sonja een foto maken. Ik lach naar de camera maar van binnen ben ik niet blij. Dit dier gaat de godganze dag van hand op hand en ik moedig het nog aan ook door hem aan te pakken. Nadat we door de man voor rotte vis zijn uitgemaakt lopen we door en zien we dat er een slangenshow begint. Chagrijnig ga ik zitten want ik weet waar dit heengaat. We zien hoe drie Thaise mannen de dieren opjutten om agressief gedrag te laten zien. Zo zien we twee cobra's die meerdere keren aanvallen. Helaas zonder succes. Wat had ik dat graag gezien! :-) Na vijf minuten kunnen we het niet langer aanzien en besluiten we om door te lopen. We zien kleine hokken met daarin beren, tijgers, slangen, cavia's (slangen moeten ook eten), schildpadden en apen. Vooral de apen zien er depressief uit en reageren matig. Een klein aapje, welke nog een luier draagt, pakt mijn hand en haar oogjes lijken te zeggen:"Haal me hier weg alsjeblieft", maar waarschijnlijk is dat meer mijn medelijden wat van zich laat horen. Ik kan mijn tranen niet bedwingen en Son zegt dat we moeten gaan. Dit is niks voor ons en ze probeert me op te vrolijken door te zeggen dat wij onze dieren wel een goed leven geven. Dat is natuurlijk zo en daar ben ik ook blij om, maar de nasmaak is lang en bitter.

We zetten onze boottocht voort langs armoedige krotten en Budha tempels. We laten ons afzetten bij de Grand Palace en daar nemen we afscheid van onze niet al te spraakzame kapitein. We lopen door wat straatjes en kopen een kaartje voor het paleis. Het is erg groot en zonder kaart kun je snel verdwalen. Dat doen we dus ook. :) Nadat we alle liggende, staande en zittende Budha's hebben gezien lopen we naar de uitgang. Daar komen we een man tegen die heel vriendelijk vraagt waar we vandaan komen. We leggen uit dat we uit NL komen en hij begint een heel verhaal over Maxima en Alexander die hier geweest zijn. Hij vraagt of we een kaart hebben en begint die helemaal uit te leggen. Hij vertelt dat we naar de Lucky Budha moeten en dat dat gratis is vandaag. Ook moeten we naar de Flower Market en hij loopt de straat met ons door om een bloem aan te wijzen. Alsof wij niet zouden weten wat flower betekent! Oh en we moeten ook nog naar een of ander textiel centre waar we met hoge korting kleding kunnen kopen. En dan moeten we natuurlijk ook nog naar weet ik veel. Maar, zegt hij, we moeten dit alles wel met de tuktuk doen en dan natuurlijk alleen die met de gele nummerplaten. Om de kleur geel duidelijk te maken loopt hij weer een stukje verder de straat in, tot hij bij een tuktuk is. Hij wijst de tuktuk aan en zegt dat dit een goede is. Hij regelt een goed prijsje voor ons om dit alles te zien (40bath).We zijn z'n hulp (?) wel een beetje zat nu en zeggen dat we wel zullen kijken wat we doen. Uiteindelijk gaat hij zijn eigen weg en dat doen wij ook.

Als de man de hoek om is, komt de man van de tuktuk aangesnelt. Hij zegt dat we ook voor 20 bath deze rit kunnen maken. En dan rijdt hij ook nog met ons naar een tentje langs de kant waar we even kunnen eten. Ach ok, wat kan ons gebeuren? Voor die ene euro stappen we in en de wind die we voelen als we eenmaal onderweg zijn is meer dan welkom. Maar ook hier dus een voorbeeld van hoe het hier werkt. Niks aardige man die ons touristen wel even zal helpen. Gewoon een ordinaire truc om ons rijke touristen af te zetten. Even kort de tuktuk rit: we worden langs een TAT (Tourist Agency Thailand) gebracht (hij krijgt commissie). We worden langs een kledingatelier gebracht (hij krijgt commissie). We krijgen de Lucky Budha te zien en bij de tweede Budha-stop is hij bij terugkomst verdwenen. We hadden hem gevraagd om ons naar het busstation te brengen maar daar had hij geen zin meer in waarschijnlijk. Mooi dat scheelt ons weer 20 bath denken we positief, maar aangezien we geen idee hebben van waar we ons bevinden en het nog steeds gruwelijk benauwd is, besluiten we een taxi te nemen naar het busstation.

Eenmaal aangekomen bij het busstation vertrouwen we niemand meer. Best lastig want je zult toch met een maatschappij in zee moeten gaan om hier morgen weg te komen. We boeken een 1ste klas ticket naar Chiang Mai en hopen dat het zich waarmaakt.

Aangezien we allebei een aanval hebben van hoofd- en nekpijn willen we zo snel mogelijk terug naar het hostel. Dat lukt gelukkig vrij aardig met behulp van taxi en metro. Onderweg doen we nog wat boodschappen voor morgen en als we aankomen bij het hostel begint het zachtjes te regenen.

Na de nodige medicijnen en een heerlijke curry en gevulde omelet zijn we weer helemaal bij en blij. :-)

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer